Vroeger en nu

13-09-2021 15:47 Comment(s) By peter

Bezinning, oppakken en weer verder...?

De afgelopen jaren heb ik me beziggehouden met mensen. Voornamelijk mensen die een GGZ-diagnose ADHD en/of Autisme hebben gekregen en hierdoor in hun leven keihard op hun gezicht zijn gevallen. Ooit verzamelde ik namens een belangenvereniging de ervaringen van de mensen in de doelgroep van voor en na de diagnose(s). “Hoe was je leven toen je nog van niks wist en dacht dat het normaal was dat het zo’n enorme dagelijkse puinhoop bij jou was? En hoe het was toen je ging beseffen wat voor een enorm griezelige man je was, iemand waar je nu een eind voor omloopt? ”. De ruim 350 verhalen waren vrijwel allemaal hartverscheurend, dramatisch en hadden een diepe indruk achtergelaten bij mij en de redactrice.


Toen was ik vooral bezig met het behartigen van de belangen van de mensen uit mijn doelgroep. Ik lobbyde bij instanties en bedrijven voor meer begrip, gaf tekst en uitleg aan beide “kanten”. Ik noemde me een Gids.


  • Blijf jezelf verwonderen. Ik doe het ook

Maar ik groeide ook door. Persoonlijk, met inzicht in mijn en andermans leven. Professioneel, door het verkrijgen van inzicht in de politieke en juridische processen. Moeilijke woorden voor; “Ik kreeg door hoe de vork nooit in de steel zou passen.”

Je kunt alleen maar goed ten strijde gaan als je ook goed voorbereid bent. En ik kwam op een niveau dat ik zo goed voorbereid was, dat ik dat ook bij anderen kon bewerkstelligen. Advies en voorlichting geven is nog steeds iets wat ik vrijwel automatisch doe. Maar ik begon af te haken als ik voor de 3e maal weer hetzelfde advies en voorlichting gaf aan een en dezelfde persoon. Ik besloot mijn ondertussen verkregen kennis van coaching toe te gaan passen. Bij de betreffende persoon, maar ook bij mezelf.


Dat werk, advies, voorlichting en coaching dacht ik in de eerste instantie nog als goed willende vrijwilliger te kunnen doen. Dat bleek niet zo te zijn, omdat er goed betaalde instanties gretig gebruik van maakten. Ik loste de problemen op voor anderen, die in feite verantwoordelijk waren, er goed voor betaald werden en er net zulke goede sier mee maakten. Dus klopte ik eerst aan bij die instanties en instellingen voor een bescheiden onkostenvergoeding. Verschillende politieke inzichten binnen één gemeente vormden nog een uitdaging op zich, maar ik was ondertussen redelijk gepokt en gemazeld.  Dat is nog steeds zo, ware het niet dat met name de overheidsinstanties er bij de allereerste lockdown van de Corona compleet op slot gingen. Dus zelfs geen minimale vergoeding meer voor het werk wat ik, ondertussen met anderen, deed.



  • Ik vroeg me altijd af waarom niet iemand daar iets aan deed, toen realiseerde ik me dat ik die iemand was.

In het absolute duister is zelfs het kleinste vlammetje verblindend en kan voor steeds meer licht zorgen. Samen met mijn partner kon ik een lang gekoesterde professionalisering uit gaan voeren. De succesvolle werkzaamheden die we tot dan toe pro bono deden bleken een commercieel dienstenpakket te vormen. Er kwam een bedrijfsplan, financiersaanvraag, kortom een professionalisering slag. De financiering werd gehonoreerd, er konden bescheiden en broodnodige investeringen gedaan worden. Een marketingplan zelfs, uitgevoerd door een professioneel bedrijf.

 

Ik opende er al mee, de afgelopen jaren heb ik me beziggehouden met mensen. Maar steeds vaker merk ik dat ik me ook steeds minder met mijzelf heb beziggehouden. Nog nauwelijks bekomen van een bijna fatale Corona aanval, heb ik mezelf geblesseerd toen ik wat sneller wou lopen met een boodschappenkarretje.



  • Soms lijkt het leven ondragelijk tragisch
Wat er niet is veranderd aan mij voor en na mijn diagnose, mijn transformatie van cliënt tot coach, is het simpele feit dat ik bij alles nog steeds een sterveling, een mens ben. Een mens waar ik mezelf heel gauw mee bezig moet gaan houden. En ik ga heel even terug in de tijd om uit te vogelen hoe ik dat nou precies ga doen.
Share -